0

Villa Pardoes

Soms worden heel leuke dingen overschaduwd door een dreigend donderwolkje… Dit keer was dat wolkje een klein jongetje met een schattig gezichtje: onze knuffelbeer. We mochten naar Villa Pardoes. Fantastisch nieuws, maar ons knulletje heeft het zo moeilijk…

We vertrokken met dubbele gevoelens. Blij en dankbaar om de unieke ervaring waar onze wijsneus en ons superheldje ongetwijfeld heel erg van zouden genieten, doodsbenauwd dat wijzelf en ons knuffelbeertje nog meer stress zouden hebben dan thuis.

Toegegeven, het was met momenten behoorlijk pittig. Wanneer mensen iets liefs zeggen, naar hem kijken of zelfs gewoon ons pad kruisen, valt knuffelbeertje aan. Klein of groot, het maakt hem niet uit, iedereen moet er aan geloven! Het lijkt alsof hij geen mensen ziet, maar afschuwelijke monsters die hem kwaad willen doen. Bijgevolg zijn wij geen moment gerust en wordt sociaal contact ook voor ons quasi onmogelijk.

Berusten in het feit dat het “anders” is, is de beste strategie. We namen hem bij de hand en maakten er het beste van. En ondanks dat dreigende wolkje, hebben we ontzettend hard genoten. We kwamen terecht in een prachtig huisje met alles erop en eraan en werden heel hard verwend.

Onze wijsneus had de tijd van zijn leven. Hij speelde met vriendjes, genoot van de vrijheid om te doen wat hij wou en de leuke activiteiten.

Ons superheldje kon ontspannen in de snoezelkamer en in het bubbelparadijs. Ook tijdens de tripjes naar de Efteling had hij dolle pret. Het was fantastisch dat er ook een activiteit was voorzien die helemaal bij hem paste: huifbedrijden! Tijdens geen enkele eerdere reis zagen wij zo’n alert en vrolijk kindje.

En ja, ook dat donderwolkje had tussen de onweersbuitjes door een heerlijke tijd, op zijn eigen manier. De Efteling is nog steeds zijn favoriete attractiepark, zo bleek. Het constante bezig zijn, zorgde voor afleiding. Hij lachte en maakte plezier. En ook al slorpte hij ons behoorlijk op, de stress die hij en wij thuis ervaren, tussen de vier muren, is duizend maal erger… 

Onze vakantie zit er op. Zin om naar huis te vertrekken hebben we niet. Dat is het mooiste bewijs van hoe fijn het is geweest. We nemen een heleboel mooie herinneringen mee in onze koffer.

Dankuwel lieve mensen van Villa Pardoes! Jullie verrichten wonderen!

1

High five!

Beste meneer,

Je moest wat lachen toen je zag hoe ik mijn jongste zoon met zijn wandelwagen net niet de struiken in reed. “Oeps! Pas op.”

Ik lachte vriendelijk terug. Dat was een beetje lomp. Mijn middelste zoon lachte niet. Die werd boos. Alweer! Je zal wel geschrokken zijn, toen je zag hoe hij op je af kwam gestormd. Zijn handje in de lucht. Klaar om je te slaan. Ik kon hem net op tijd vast grijpen. Dat komt omdat ik constant op mijn hoede ben. Dat moet wel. We zijn geen moment meer gerust. Het lijkt alsof hij geen mensen ziet, maar afschuwelijke monsters. Wie hem aanspreekt, iets doet of ons soms zelfs gewoon passeert moet er aan geloven. Het wordt steeds extremer. En wij zijn ontzettend bezorgd, elke dag een beetje meer.

Ik denk dat je de wanhoop in mijn ogen zag. Ik denk dat je hoorde in mijn stem dat ik het ook niet meer wist. Jij merkte op wat veel andere mensen niet lijken te zien.

Je glimlachte opnieuw, geruststellend, en riep enthousiast: “high five!” Hij mompelde dat je een stomme “messieur” was.  Maar die high five, die kreeg je wel. En de situatie bleef onder controle.

Beste meneer, beste “messieur”, bedankt! Bedankt voor jouw reactie. Ze viel ons op, tussen het vele onbegrip en alle boosheid die we over ons heen krijgen in. En ze deed ons erg veel deugd! High five!

0

Psychiatrie

“Zou je hem eens niet laten opnemen voor een paar weken in de psychiatrie?”, vroeg de neuroloog nadat ze hem even had geobserveerd. 

Ik slikte. Het was iets waar ik zelf ook al aan gedacht had, meer dan eens. Vooral tijdens vakanties. Dan bracht ik hem net niet gillend naar daar… Net niet! Want het bleef een enorme stap. En de angst dat het hem meer kwaad dan goed zou doen, was erg groot. Hij is een extreem angstig mannetje, enorm afhankelijk… Was hem weghalen uit zijn vertrouwde omgeving wel een goed idee? Eigenlijk dachten we van niet…

We waren dan ook blij dat zijn psychiater dezelfde bezorgdheid deelde. Maar tegelijkertijd wisten we dat er iets moest gebeuren, dat er meer hulp nodig was.

We ontdekten “outreach”, behandeling en begeleiding thuis en op school door therapeuten van een kinderpsychiatrische afdeling. En zo staat onze zoon nu op twee wachtlijsten en wordt hij aangemeld voor nog een derde. Slik! En oef! Tegelijkertijd! 

Psychiatrie, het is niet iets dat je voor ogen hebt voor je kind. Maar soms gaat het zo moeilijk, dat je geen andere kant meer op kan. 

Dat een minister van volksgezondheid wil besparen op de dagpsychiatrie voor kinderen kan ik helemaal niet begrijpen. Ouders worden op dit moment al geconfronteerd met enorme wachtlijsten. Problemen blijven daardoor aanslepen en escaleren maar al te vaak alvorens ze worden aangepakt. In plaats van de wachtlijsten aan te pakken, wil men ze blijkbaar verder laten groeien. Jongeren, de volwassenen van later, de toekomst, daar moet je zorg voor dragen. In het belang van die kinderen, in het belang van gezinnen, in het belang van de hele maatschappij. Dat, beste minister, is nu eens het allerlaatste waar je op hoort te besparen. 

0

Dromen van ‘normaal’

Hij is vier. Jij bent er bijna zeven. Jij kan nu dingen die hij eigenlijk al lang had gekund, als alles ‘normaal’ was geweest…

Grote broer huppelt ondertussen vrolijk verder. En verder… Hij kwam naar huis met een schitterend rapport en veel pluimen op zijn hoed. De kloof tussen zijn niveau en dat van jullie groeit steeds verder. 

Als ik naar je kijk, kan ik me amper voorstellen dat je normaal al je eerste leerjaar had afgerond. Als ik naar je kleine broertje kijk, kan ik niet geloven dat zijn leeftijdsgenootjes al naar de tweede kleuterklas mogen. Ik zie twee jongens die groot worden, maar toch klein blijven.

De dromen die ik had, hebben plaatsgemaakt voor nieuwe dromen. En toch… Zo af en toe… Zo heel af en toe wil ik die oude dromen dromen. Op ’t einde van een schooljaar bijvoorbeeld.

Dan droom ik van het tweede leerjaar bij je broer op school in plaats van een type 2-klasje. 

Dan droom ik van de tweede kleuterklas voor onze kleine man in plaats van een leven zonder school.

Dan droom ik van ‘normaal’…

We gaan ons best doen om te genieten van de vakantie. We hebben het allemaal even hard verdiend!

0

Bedankt juffen en meesters!

Op ’t einde van het schooljaar zet ik ze heel graag even in de bloemetjes: de juffen en meesters van mijn kinderen. Meestal knutsel ik iets met de kindjes. Iets kleins, met het doel een grote dankbaarheid te uiten.

Want het moet gezegd worden: de juffen en meesters die onze kindjes al onder hun vleugels hadden, waren stuk voor stuk toppers. Als je kind extra zorg vraagt, wordt dat alleen maar duidelijker! 

In Hijfte huilde ik bittere tranen toen mijn knuffelbeertje afscheid moest nemen. Omdat het pijn deed dat het anders liep, maar vooral omdat ik de juffen zou missen. Mijn respect en dankbaarheid voor de grootse dingen die ze in dat kleine schooltje voor mijn mannetje hebben gedaan en geprobeerd is nog steeds heel groot. Zou ik ooit nog ergens zo’n gedreven team kunnen vinden?

Ik had schrik. Ik had twijfels. Niet alleen omdat het buitengewoon onderwijs nog onbekend terrein was voor ons, maar ook omdat de school veel groter was. Ik zou de juffen minder zien. Zou de afstand niet veel groter zijn? En was het ├╝berhaupt mogelijk om weer op zo een topteam te botsen?

Ik geef toe dat het wel even wennen was. Niet omdat wij als ouders niet geloofden in de school en het personeel, wel omdat het zo anders was…

Dit schooljaar was helemaal geen gemakkelijk jaar voor ons knuffelbeertje. “In nood kent men zijn leerkrachten!”, zo bleek.

Juf Ilse, bedankt voor je inzet en gedrevenheid. Bedankt om te blijven zoeken en proberen. Bedankt voor de bereikbaarheid en de open communicatie. Bedankt om zo haarscherp aan te voelen wanneer we als ouders een extra berichtje konden konden gebruiken. Bedankt om, ondanks de afstand, toch zo dichtbij te zijn… 

Katrijn, bedankt voor je enthousiasme. Bedankt voor je lieve en begripvolle mailtjes. Bedankt voor de manier waarop je de koe direct bij de hoorns vat. Problemen ben je meestal een stapje voor en wanneer ze zich toch stellen, pak je ze onmiddellijk aan.

Caroline, ook met jou mochten we dit schooljaar al kennis maken nu ons mannetje de stap naar type 2 zal zetten. We hebben al gemerkt dat hij volgend jaar in even goede handen zal zijn…

Met de andere juffen en meester (“meester Tijs is mijn beste vriend”) hadden we minder persoonlijk contact. Maar we weten dat ook zij alles op alles hebben gezet om ons ventje verder te helpen. Dankuwel!

Dit schooljaar heb ik geen fut om geschenkjes te voorzien. Ons wijsneusje zal ongetwijfeld zelf iets in elkaar flansen voor zijn geliefde meester. Voor ons knuffelbeertje is dat moeilijker. De dankbaarheid is echter even groot! Bedankt iedereen, om een heel moeilijk schooljaar dankzij jullie inzet toch een beetje te laten schitteren!