De put…

“Hoe duwen we de ouders van een zorgenkindje in de diepst mogelijke put?”
Zou het dat geweest zijn, wat de ministers hebben gedacht toen ze besloten de vrijstelling om sociale en familiale redenen af te schaffen? (zie: http://www.rva.be/nl/nieuws/werkloosheidsreglementering-wat-verandert-er-op-1-januari)

Wanneer je een werkloosheidsuitkering ontvangt, word je uiteraard verondersteld actief werk te zoeken. Je moet altijd op een jobaanbieding kunnen ingaan. Maar wanneer je familiale of sociale moeilijkheden hebt, is dat niet altijd zo evident. Werkloze ouders van zorgenkindjes zijn één van de groepen die daarom een beroep konden doen op die vrijstelling. Een vrijstelling die op zich al niet veel voorstelde, want de eerste 24 maanden kreeg je 10,22 euro per dag, nadien 8,30 euro. Maar je bouwde wel verder sociale rechten op, zoals bijvoorbeeld pensioen en het recht om na afloop terug gewoon te stempelen… Voor zoveel mensen zo belangrijk!

Het zal je maar overkomen: je kind heeft om de één of andere redenen extra zorgen nodig, veel extra zorgen! Het wordt bijvoorbeeld ernstig ziek, je krijgt te horen dat je kindje kanker heeft, je kind wordt geboren met een zware handicap, je kind krijgt een ongeval… Daar sta je dan!
Je bent werknemer. Gelukkig bestaat er zorgverlof. Je krijgt niet veel, maar je krijgt toch iets.
Je bent werkloos. Gelukkig is er die vrijstelling. Je krijgt nog minder, belachelijk weinig zelfs, maar je krijgt toch iets.

Je kan even ademen. Je kan de tijd nemen om voor je kind te zorgen.
Zou dat niet het recht moeten zijn van elke ouder en elk kind met een extra zwaar rugzakje? Wat tijd, wat rust… Voor zoveel mensen is het een echte noodzaak. Hun kind heeft hun ondersteuning nodig, het kan niet zonder hen, het is afhankelijk.
Er bestaat zoiets als een PAB om die gezinnen te ondersteunen zodat ze zelf voor hun kind kunnen zorgen of assistentie kunnen krijgen, maar helaas krijg je dat niet zomaar en zijn er daarvoor veel te weinig centjes. Je komt dus op een lijst terecht… En ondertussen?

Dat de overheid moet besparen, dat begrijp ik. Dat werklozen sneller moeten geactiveerd worden, dat begrijp ik. Dat het tijdskrediet zonder reden moet afgeschaft worden, dat begrijp ik. Ik ben begripvol, ik begrijp heel veel.
Maar dit? Nee, dat begrijp ik niet… Met de beste wil van de wereld niet!
Het zijn die dingen die een gezin dat het al loodzwaar heeft net dat kleine duwtje geven dat ze nog nodig hebben om met zijn allen in die diepe put te vallen… Boem!

Advertenties

6 gedachtes over “De put…

  1. Dat is exact de reden dat “ons steentje” opgericht is. Die frustratie had ik ook! Willen jullie er mee Iers aan veranderen? Contacteer ons… Groetjes papa van Tristan en stichter van “ons steentje vzw”

  2. Dit is inderdaad heel erg , en in België stellen ze andere prioriteiten spijtig genoeg . Wij hebben zelf een zwaar gehandicapt dochtertje , zij kan niet zitten , stappen of praten en is incontinent zij begrijpt absoluut niets maar is wel een heel gelukkig meisje en we zorgen voor haar met heel ons hart . Zij heeft 3 jaar op de wachtlijst gestaan voor een semi- internaat en gaat daar sinds een jaar 3 dagen per week naartoe van 9u tot 15u30 en wij zijn daar heel blij mee en klagen niet dat ze geen 5 dagen kan gaan want voordat ze naar daar ging was zij dag en nacht bij ons en moest zij 4x per week naar de kine en ik werk ook nog! Als geriatrisch verpleegkundige doe ik vaste nachtdienst en dat is geen lachertje want dat is heel zwaar werk en toen sliep ik amper 5 uurtjes na mijn nachtdienst om naar de kine te gaan , en nu breng ik haar ook na mijn nachtdienst naar kon-tiki en ga haar terug halen , mijn man helpt superveel maar die gaat ook full time werken want semi- internaat kost ook veel iedere maand ! Wij staan ook al even op de wachtlijst voor een PAB en ons dochtertje zit in ernstcategorie 5 zwaarder is er niet maar helaas geen budget en diegene die in een mindere categorie zitten zullen helaas nog veel minder kans maken op een PAB met de huidige regering ! Ik kan dit ook geen jaren meer volhouden geloof me want zij moet overal gedragen worden en gevoed worden enz… En dat in combinatie met mijn werk is geen lachertje echt niet , ik werk al 19 jaar zonder 1 dag niet gewerkt te hebben maar ik kan niet gaan doppen om voor ons dochtertje te passen al zou ik het wel doen moest het kunnen want het is voor ons beiden heel zware kost en wij hebben ook nog een schat van een zoontje van 9 jaar die perfect gezond is . Mensen die geen gehandicapt kindje hebben begrijpen dit toch niet wat we ook zeggen !

    • Weer een verhaal dat me raakt. Het zou anders moeten zijn. Ook ons heldje zit in ernstcategorie 5, maar voor ons begint het nog maar pas… Ik duim voor jou dat er aan jullie “wachten” snel een einde mag komen. Veel sterkte en goede moed!

  3. Hier in Frankrijk bestaat er iets moois… Werknemers kunnen hun vakantiedagen aan collegas geven die ze nodig hebben om voor hun langdurig zieke kinderen te zorgen. Een soort Pay-it-forward… Misschien iets dat in België ook zou kunnen?

  4. Pingback: Mailen | driebroertjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s